door Patrick van Iersel
Na drie maanden voorbereiding stond ik 15 maart fit aan de start voor de 50ste editie van de CPC loop in den Haag. Na het succes van 2025 was het plan om mijn PR nog eens aan te scherpen.
De lange aanloop
De voorbereidingen liepen allesbehalve soepel. De trainingen werden te vaak uitgevoerd met koud, nat en winderig weer, waardoor ik mijn benen nauwelijks op gang kreeg. Vooral de wat snellere threshold trainingen gingen niet in het beoogde tempo, waardoor ik vaak gefrustreerd thuiskwam. De rustige duurlopen gingen gelukkig wel goed en ik bleef dan ook moed houden om verder te gaan.
De 65 van Walcheren in estafette zou voor mij een test moment zijn om te beslissen of ik wel of niet zou deelnemen aan de CPC loop. Jammer genoeg was het deze dag koud en winderig. Het zonnetje achter glas was lekker, maar buiten werd de energie al snel uit het lichaam getrokken. Dat we als team “Smiles and Miles” de vierde plaats van de 87 behaalden was echt verrassend en een enorme opsteker. De weken erna ging de temperatuur gestaag omhoog en kon ik een aantal keer in het kort trainen. Zalig! Mijn heupen voelde veel soepeler aan en na afloop had ik ook veel minder klachten. Hardlopen met artrose in mijn heupen voelt voor mij als schaatsen op dun ijs. Je wilt niet door het ijs zakken en probeer ik er alles voor te doen om dat te voorkomen.
Raceday
Op zondagochtend 8 uur stond teamgenoot Maarten Akerboom voor de deur en reden we samen met Esther Lootens van Zeeland Running naar Den Haag. Ruim op tijd waren we op het Malieveld waar het zonnetje volop scheen, maar de temperatuur nauwelijks 8 graden aantikte. Met zijn drieën zijn we het Haagse Bos ingedoken voor een warming-up. We stonden al vroeg in startvak 1 achter de elite lopers. Om 11:30 uur viel het startschot en konden we eindelijk de Koningskade op. De eerste kilometers verliepen vrij onoverzichtelijk. Er waren nog geen groepjes en iedereen leek zo snel mogelijk op de finish af te willen koersen. Tot en met kilometer 7 lag ik prima op PR koers. Vanaf km 10 (in 41 minuten) draaiden we gelukkig van de wind af, maar werd de temperatuur beleving ook anders. Een singlet was hier beter geweest. Bij kilometer 13 kreeg ik mijn eerste dipje en besloot ik een gelletje te nemen. De Strandweg bij Scheveningen de boulevard (km 15 in 1:01:38) op hadden we met zuidzuidwesten wind de wind in de rug, maar het blijft toch niet mijn favoriete gedeelte van het parcours. Hier gaat het vals plat omhoog over klinkers, waardoor de snelheid er toch een beetje uitgaat. Vanaf het Holland Casino (km 17) draaiden we van de wind af en kregen we een windkrachtje 5 schuin van voren.
Misrekend
De Badhuisweg richting de Plesmanweg is een lang saai stuk, zonder al veel publiek. De pace liep wat op naar 4:09/km, maar ik vond het wel prima. Voor mijn gevoel zat ik nog steeds op PR koers en zag ik geen reden om te versnellen. Sterker nog dat kon ik ook niet. Op dat punt waren er nauwelijks groepjes om me achter te verschuilen en probeerde af en toe aan te haken bij een atleet die me voorbijkwam. Vanaf km 19 werd het dan toch echt wel taai. Hamstring begon een beetje te vervelen en dus koos ik ervoor om de eindversnelling nog even uit te stellen. Op de Koningskade werden we opgezweept door het massaal aanwezige publiek. Gaaf! Toeschouwers riepen mijn naam en schreeuwden me richting de finishstraat. De laatste 200 meter de Boorlaan in kregen we eindelijk weer wind in de rug. Alles wat er nog inzat (niet veel) eruit gooien richting de finishboog. De tijdwaarneming was kapot, maar ik was er heilig van overtuigd dat ik onder de 1:27 gefinisht was. Toen bleek dat Garmin 1:27:12 aangaf was mijn eerste reactie hoe dan! Blijkbaar heb ik ergens heb ik in de laatste 3 kilometer 12 seconden laten liggen. Geen PR dus, maar wel een lekker gevoel overgehouden aan de race. Met mijn nieuwe Vaporfly’s 4 heerlijk over het parcours gevlogen en nergens in de problemen gekomen. Ik zou haast zeggen het smaakt naar meer!
Resultaat:
12de plaats/706 M55 overall 1256
